و به یاران سوگند ٬

و به شبنم و به گل٬

و به هرچیز که چون عشق لطیف است ٬

که تو پروانه هستی منی ٬

دل گرفتار غمی است ٬

قسمت می دهم ای گل

به بهار ......

دل من را مگذار ٬

این گناه است٬

گنـــــــاه .

امروز داشتم اتاقم رو جمع و جور می کردم و وسایلی که کارشون ندارم رو جمع می کردم و چیزایی که از شیراز آورده بودم رو می ذاشتم جای اونا که یه تیکه کاغذ کوچیک رو توی کشو پیدا کردم به خط مریم که این شعر رو نوشته بود . تاریخ نداره ولی فکر می کنم که به ۴ سال قبل بر می گرده . خیلی وقتها یه چیزهای خیلی کوچیک مثل یه نوشته کوچیک ٬ بوی عطر ٬ مزه و حتی بوی خاکی که روی وسایل نشسته بد جوری آدم رو به گذشته می بره که با تمام وجودت می تونی همون لحظه رو حس کنی ولی افسوس که نمی تونی تجربه اش کنی !!!!